Jang님의 프로필(¯`•¸·´¯)WHEN WE MAKE A ...사진블로그리스트기타  |  도구 도움말 |
|
10월 16일 ความลับ...ปีก่อน...มีเกมส์ฮิตในหมู่สังคมไซเบอร์อยู่เกมส์หนึ่ง คือการเล่นtag ขออนุญาต เรียกในภาษาเดิมๆว่า จดหมายลูกโซ่ แต่ไม่ใช่จากพระครูธรรมโชติ ที่ดิฉัน ลบเมลทิ้งกว่า ร้อยฉบับ ในปีที่แล้ว โดยยังมีชีวิตอยู่( ไม่ ฉิบหาย บรรลัย ตามคำเตือนที่ต่อท้ายเมลแต่อย่างใด) tag ที่น่าสนใจคือ การบอกความลับที่ไม่มีใครเคยรู้มา แล้วแต่จำนวนข้อที่กำหนด เป็นจดหมายลูกโซ่ ที่แอบน่ารักและส่งต่อไม้ของการปลดแอก(หรือเปล่า?)ของความลับเล็กๆใน หมู่ผู้คนที่โดน แถก!!! ได้อ่าน ความลับเล็กๆน้อยๆ หรือบางทีเยอะ..ทีเดียวเชียวของผู้คนในโลกไซเบอร์ แต่แอบโกง....คือไม่ยอมเล่น (ขออภัยหลายๆคนที่แทกมาไว้นะที่นี้...ทั้งสเปซ เมล หรือที่อื่นๆ) เพราะ ความลับ ที่มี มันยังอยากชื่อ...ความลับ **************** เวลาอ่าน ความลับของคนที่โดน tagทั้งเล็กน้อยหรือใหญ่ๆที่ ซุกซ่อนไว้ (หรือแสร้งเป็น) หลายปีดีดัก จนยินยอมมาเปิดเผย เมื่อเกิดปรากฏการณ์ การละเล่นแบบนี้ขึ้นนั้น น่าสนใจที่ เรื่องราวบางเรื่อง กลับเป็นสิ่งที่เจ้าตัว อยากจะพูดหรือบอกมานาน มีคำถามเกิดขึ้น จากข้างในเป็นชุดๆเช่น รอบข้างไม่มีใครสักคน น่าไว้เนื้อเชื่อใจ จนจะบอกจะเล่าไม่ได้ เชียวหรือ หรือ เจ้าตัวทำไมไว้วางใจ โลกไซเบอร์ที่ไม่รู้ว่าจะจริงจะเท็จต่อชีวิต หรือแค่...การละเล่น....กับโลกไซเบอร์ที่ ไม่ต้องวิตกกับการจับต้องได้ การอ่าน และรู้ ความลับ ที่ไม่เป็นความลับนั้น คงสร้างมิติของความรู้สึก ต่อตัวเจ้าของเรื่อง กับผู้อ่านได้หลายแง่มุม กับตัวเอง พออ่านๆไปสักพัก กลับรู้สึกว่า ไม่เห็นอยากรู้เลย...." แล้วทำไมฉันต้องให้ใครรู้ด้วย..(วะ) ว่าฉันมีอะไรเป็นความลับ...  เลยไม่เล่นซะงั้น...เล่นบทนิ่งๆเพราะรู้ว่า ไม่ว่าใคร ก็ทำอะไรอิฉันไม่ได้ นอกจากอาจแอบด่าในใจ...หรือด่ามาตามเมล แต่ก็ตอบกลับไปแบบสร้างความหัวเสียสำหรับมิตรรักแฟนคลับผู้นิยม เรื่องของชาวบ้านไม่น้อย... 555 >>>จะอยากรู้อะไรนักหนา ..วะคะ ********** จั่วไว้ เพราะ ความลับ ...คำที่มีเสน่ห์คำนี้ มันคงยังมีเสน่ห์และน่าค้นหา ก็ต่อเมื่อ... มันยังชื่อ ความลับ... หนังสือเล่มโปรด เล่มหนึ่งของฉัน คือเรื่อง สามก๊ก ตัวละครเอกหลายตัวในเรื่องทำเอาสับสนเมื่อแรกอ่าน จนทำให้หยุดอ่านเมื่อตอนปีสาม และมาเริ่มอ่านอีกหน หลังมีคนให้อ่าน ตำราพิชัยสงครามของซุนวู ทำให้อยากอ่าน สามก๊กให้จบเสียที { ฉบับที่อ่านคือฉบับหอพระสมุด(เจ้าพระยาพระคลัง(หน) ) } ประเด็นคือ ตัวละครที่ชอบ กลับเป็น โจโฉ (คนที่อยู่ใกล้ๆไม่ค่อยแปลกใจนัก) ตัวละครที่น่ารำคาญที่สุด กลับเป็นเล่าปี่  เคยเอ่ยปากกับเพื่อนฝูงที่อ่านเรื่องนี้ว่า ถ้า เล่าปี่ ไม่มีมิตร และขุนพลคู่กายที่ดีแล้ว คงไม่อยู่ยงคงกระพันมาได้ขนาดนั้น แต่เมื่อคิดในมิติ ของขุนศึกคู่กายและมิตรสหายของเล่าปี่แล้ว กลับพบว่า การเลือกยืนอยู่ข้างใครสักคน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในสภาวะแบบนั้น เราไม่อาจรู้ได้ว่า การเดินเคียงข้างหรือเดินตามใครสักคน จะมีผลต่ออนาคตของเราเช่นใด ขงเบ้ง และบังทอง เลือกที่จะอยู่ข้างเล่าปี่ อาจไม่ใช่ไม่รู้จุดอ่อนที่เล่าปี่มี เพียงแต่ว่า ชีวิตที่จะมีต่อไปของพวกเขานั้น จะยืนยาวที่สุดและมีเสียงก่นด่าหลังความตายน้อยที่สุดก็็เป็นได้ ส่วนสาเหตุที่ชอบโจโฉ เพียงเพราะตัวละครนี้ ครบรส โจโฉ มีทุกอย่างที่ ผู้นำควรมี ในสายตาของฉัน ต่อให้ใครจะติว่า เหมือนอยู่ข้างระเบิดย่อมๆลูกหนึ่ง มันก็ดีกว่าไม่ใช่หรือ ที่เรารู้ว่าอยู่กับ ระเบิด หรือ จะอยู่โดยรู้วินาทีสุดท้ายของชีวิตว่า เรานั่งอยู่บนกับระเบิด มาตั้งนาน หนังสือเรื่องนี้ ยิ่งอ่านยิ่งสนุก พอๆกับเจ้าชายน้อย ที่เป็นอีกหนึ่งเล่มโปรดเช่นกัน เรื่องอะไรที่มีหลายมิติ มันจะเป็นตำนาน มันจะถูกเล่าขานและไม่มีวันตาย เป็นเหตุให้ หนังสือที่ชอบ เรื่องที่ชอบ จะออกมาแนวๆนี้หมด เรื่องของผู้คนก็เช่นกัน บางคน อ่านง่ายเพียงแว่บเดียว ก็ไม่น่าค้นหา บางคนอ่านเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเบื่อ บางคน ยิ่งอ่านยิ่งเหมือนไม่รู้จัก แลบางคน.... ยิ่งรู้จัก แต่ไม่เหมือนที่ได้อ่าน....ได้ผ่านตา .................... ถ้ารู้ก้ไม่ ลับ ถ้า ลับ จะไม่มีวันรู้ ถ้าบอกว่า ความลับไม่มีในโลก ก็อาจจะดูเบา ความลับ ไปหน่อย แต่ถึงแม้ จะยังเป็นความลับ ก็ไม่ได้หมายถึงว่า "จะไม่มีวันปรากฏแก่โลก" เพราะเหตุแห่งความลับนั้น คือ "ความจริง...ที่ย่อมปรากฏแก่โลก" คำคมจากอิฮั้นเอง... ปล. สำหรับสามก๊ก ยังอ่านไม่จบ สามหน เพราะฉะนั้น ยังคบหาสมาคมกันได้ค่ะ... ปล. 2 ชักจะเห็นด้วยกับใครบางคนเสียแล้ว กับประโยคที่ว่า คนเรียนน้อยมักจะคิด มองอะไรได้แคบ หรือ โง่ ว่างั้นเหอะ  댓글 (12개)
트랙백이 블로그의 트랙백 URL은 다음과 같습니다. http://eleurydice.spaces.live.com/blog/cns!948384DF99FEB649!2594.trak 이 블로그를 참조하는 웹 로그
|
|
|
